Romantik Aşk ve Şirk

26 Eyl 2012 In: Kadın, Kur'an Bilgileri

Sevgi duygusunun Allah’a değil, yarattıklarına yönlendirilmesi şirki ortaya çıkaran önemli bir neden. Özellikle kadın-erkek arasındaki "romantik" ilişki, insanları şirke saptıran en önemli konulardan biri.

Romantik sevgi anlayışında sevgililer, birbirlerini Allah’tan bağımsız varlıklar olarak görür, Allah’a olan sorumluluklarını birbirlerine karşı yerine getirir ve Allah’a duymaları gereken aşkı birbirlerine karşı hissederler. Sabah gözlerini açtıklarında, o gün de uyandırarak kendilerine yeni bir fırsat vermiş olan Rabb’lerine şükretmek yerine, birbirlerini düşünür, birlikte olmayı hayal ederler. Gün içinde Allah’ı değil, birbirlerini anarlar. Allah’ı hoşnut etmek yerine birbirlerini hoşnut etmeye çalışır, Allah ve din için değil, birbirleri için özveride bulunurlar.

Bu ruh halindeki kişiler birbirlerini adeta ilah edinirler. Zaten bunu kimi zaman kendileri de itiraf ederler. Birbirlerine "taparlar", "nereye baksalar onu görürler", her yerde "o" vardır, "hep onu düşünürler"... Oysa tek tapılacak, nereye bakılsa görülecek, her an düşünülecek olan göklerin, yerin ve insanların da sahibi olan Allah’tır.

Yaşanan aşk, platonik dahi olsa Allah’ı unutturuyor, Allah’ı anmaktan alıkoyuyor, Allah aşkına tercih ediliyorsa -kadın ya da erkek- böyle bir aşk yaşayan kişi, şirk içindedir. Toplum ise bu gibi aşkları çok normal görür. Hatta kaynağını Allah aşkından almayan bu romantik aşkı yaşama konusunda, "aşk yaşamaktan korkmayın", "koşulsuz sevin", "duygularınızı bastırmayın" gibi telkinlerle cesaretlendirerek insanları şirke sürükler.

Romantizmin, insanların gerçekleri görmelerini, yaratılış amaçlarını ve ahireti düşünmelerini engellediğini bilen şeytan, bunu kullanmaya çalışır. Kendi dost ve yandaşlarını, yoğun duygusallık telkini verecek şekilde yönlendirir. Televizyonlarda yayınlanan aşk filmleri ve özellikle dizi filmler, duygusallığın hemen her evde bulunan en etkili telkin yöntemleridir. İzlenen filmlerde konu romantik aşk, romantik aşk üçgeni, romantik yasak aşk üzerine kuruludur. Hatta telkin öylesine yoğundur ki, "ruhlarının sonsuza dek birlikte olması" için birlikte intihar eden iki aşığın aşkı, büyük takdir görür. Ya da filmdeki oyuncunun aşkı uğruna kendini öldürme sahnesi, izleyenleri gözyaşlarına boğar. Tüm bunlar, duygusallığın insan aklını ve şuurunu ne denli kapadığının kanıtıdır.

"Aşk", "romantizm", "saf ve temiz duygular" gibi sözlerle masum gösterilen bu duygusal aşk, yüceltilip teşvik edilir; hatta bu aşka kutsallık atfedilir. Özellikle gençleri etkileyen bu duygusallık telkinleri Allah’ı ve Allah aşkını tanımayan, imanı bilmeyen, şirk koşmayı yaşam tarzı edinmiş insanlar ortaya çıkarır.

Bu tarz ilişkileri yaşayan insanların çoğu, doğru yolu gösteren Kur’an yerine, toplumdan aldıkları din dışı, çarpık telkinlere uygun davranışlar sergilerler. Birçoğunun, içinde yaşadıkları şirkten haberi dahi yoktur.

Oysa şuursuzca bu şirk içindeki sevgiyi yaşayan insan, "... Bir suçlu-günahkar, o günün azabına karşılık olmak üzere, oğullarını fidye olarak vermek ister; Kendi eşini ve kardeşini..." (Mearic Suresi, 11-14) ayetiyle bildirildiği üzere, ahirette kendisini kurtarmak için eşini fidye olarak vermek isteyecektir. O an şuuru açılacak, görüş gücü keskinleşecek ve Allah’ın vaad ettiği azabın gerçek olduğunu görecektir.

Müminin aşkı ise saf, duru, samimi ve nurludur; kalpte ferahlık oluşturur. Sevdiği ama yitirdiği hiçbir şey için üzülmez, acı çekmez. Allah’ın imtihanı olduğunun ve O’nun, dilediğinde verdiklerini geri alabileceğinin bilincindedir. İsyanı değil, imanı seçtiğinde Rabb’i ona bu dünyada da ahirette de sonsuza dek pek çok güzel sıfatıyla tecelli edecektir. İşte bu sırra ve gerçek imana ulaşan mümin, karşılaştığı hiçbir durumda acı ve üzüntü yaşamaz.

Müminlerin sevgisi, Allah sevgisinden kaynak bulur. Çünkü çevresindekiler bağımsız varlıklar değil, Allah’ın tecellileridir. Ve mümin yalnızca Rabb’i için sever.

Sadakat Kalp Huzurudur

25 Eyl 2012 In: Kur'an Ahlakı, Kur'an Bilgileri

"Sana kuşku vereni bırak, kuşku vermeyene sarıl, doğruluk kalb huzuru, yalan ise şüphedir."(Tirmizi, Sıfatul-Kıyame)

Sadakat doğruluktur, vefadır, kalbi bağlılıktır ve en önemli erdemlerden biridir. Allah’a gönülden iman eden insanların da en önemli özelliklerindendir. Müminlerin gösterdikleri sadakat, onların niyetlerinin samimi olduğunu ortaya koyar. Çünkü bir insanın iman ettikten sonra, doyumsuz tutkulara sahip nefsinin değil sadece Allah’ın hoşnutluğunu gözetmesi, yaptığı her işte O’nun rızasını kazanmaya çalışması ve dünya hayatında Allah’ın imtihan olarak yarattığı görüntüler karşısında sabır ve tevekkül gösterebilmesi için sadakat duygusuna ihtiyacı vardır. Bu şuurla yaşayan insanın kalbi huzurludur, mutmaindir.

Kur’an’da, tüm insan karakterleri çok detaylı olarak tarif edilir. İman edenler ve inkâr edenler arasındaki en büyük farklardan biri de sadakat konusundadır. İnkârcılar asla gerçek bir sadakate sahip olamazlar. Onların yaşamdaki tek kıstasları yalnızca kendi çıkarlarıdır ve çıkarları söz konusu olduğunda, en yakın dostlarını bile aldatabilirler. Çünkü çıkar karşılığı gösterilen sadakat, daha fazla çıkar karşılığında yok olur.

Samimi inananların kıstasları ise kendi çıkarları değil, yalnızca Allah rızasıdır. Allah’a aşkla bağlıdırlar ve o aşka ihanet katmazlar. Tavırları Allah’ın beğendiği şekildedir. Diğer müminlere küçük çıkar hesapları gözeterek arkalarını dönmezler. Karşılaştıkları zorluklar nedeniyle İslam’ın ve müminlerin yararına olan davranıştan vazgeçmeleri söz konusu olmaz. Allah’a, dine ve müminlere büyük bir sadakatle bağlıdırlar. Allah ile yaptıkları ahde sadakat gösterirler.

Gerçek sevgi vefa, sadakat, fedakârlık ve samimiyet gerektirir. Allah için sevmeyen, sorumluluklarının bilincinde olmayan kişiden talep edilen sevgi ve sadakatin hiçbir anlamı olmaz.

Sadakat, inananların en özenli ve dikkatli olması gereken konulardan biridir. Kur’an’da, mücadeleden kaçmaya kalkışanlardan söz edilirken, onların daha önceden sadakat göstereceklerine dair söz vermiş oldukları ve verilen sözün ağır bir sorumluluk olduğu bildirilir. Allah’a itaat ve sadakatte kararlılık göstermeyen kişiler, ‘kalplerinde hastalık olanlar’ olarak nitelendirilir. İnkârcılara karşı mücadele için Allah’tan bir sure isteyen, indirilince de kabullenemeyenlerin samimiyetsiz ve itaatsiz davranışları onların hayrına olmayacaktır.

Sadakat iman sahiplerini bir arada tutar, gevşek bir yapının oluşmasına engel olur.

Sadakat, sevgi, şefkat, merhamet, hamiyet, yiğitlik ve vefa gibi duygular müminlerin silahıdır. Bu duygular, Kur’an ahlakını yaşama yolunda diğer insanların da şevklerini tetikler, coşkularını artırır.

Adaleti ayakta tutan, ahdine vefalı, derin iman ve ilim sahibi samimi müminlerin eliyle Kur’an ahlakının yeryüzüne hâkim olma zamanı yaklaşmıştır.

Şimdi dünya Müslümanlarının tesanüt tablosunu yeniden çizebilmek için, sadakatini, vefa ve bağılığını gözden geçirme zamanı.

Şimdi insanlık tarihinin en büyük fitnesi yaşanırken öncelikleri ve safları doğru belirleme zamanı.

Şimdi sadakat elbisesiyle kuşanıp-donanma zamanı.

Şimdi sadakatı, sabrı, iyiliği ve ahde vefayı doruğunda yaşama zamanı…

Yüzlerinizi doğuya ve batıya çevirmeniz iyilik değildir. Ama iyilik, Allah’a, ahiret gününe, meleklere, Kitaba ve peygamberlere iman eden; mala olan sevgisine rağmen, onu yakınlara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışa, isteyip-dilenene ve kölelere (özgürlükleri için) veren; namazı dosdoğru kılan, zekatı veren ve ahidleştiklerinde ahidlerine vefa gösterenler ile zorda, hastalıkta ve savaşın kızıştığı zamanlarda sabredenler(in tutum ve davranışlarıdır). İşte bunlar, doğru olanlardır ve müttaki olanlar da bunlardır. (Bakara Suresi, 177)

Evrim teorisinin kurucusu Charles Darwin teorisinin doğruluğu, bilimselliği ve kendi bilim düzeyi ile ilgili kuşku içindedir ancak ilginçtir günümüz evrimcileri hem evrim teorisini hem Darwin’i hararetle savunurlar.

Bu teoriyi savunan bilim adamları öncelikle materyalisttirler. Bu nedenle de bilimi materyalizmin dogmaları ile sınırlandırır ve ‘ilahi bir açıklamanın sahneye girmesi’ne izin vermezler.

Tek bir aminoasit bile rastlantı sonucu oluşamadığı halde, yüzlerce farklı aminoasitin belli sayıda, belli koşullarda ve belirli bir sıra içinde birbirlerine eklenerek oluşturdukları proteinlerin, doğal koşullarda kendiliğinden oluştuklarını öne sürmenin saçmalığı ortada. Bu gerçeğin yanı sıra Yaratılışı kanıtlayan 350 milyon fosilin -kiminin saklandıkları depo ve müzelerden çıkarılarak- gözler önüne serilmesi, Darwinistler’i büyük çaresizliğe sürüklemiştir.

Bilimsel çalışmalar, yapılan kazılar sonucu bulunan fosiller ve fosil kayıtları, farklı canlı türlerinin birbirlerinden bağımsız olarak, özgün yapılarıyla ve aniden ortaya çıktıklarını gösterir. Yaratılış, her canlı grubu için ayrı ayrı gerçekleşmiştir.

Oysa geçmişte yaşamış ve bir canlının diğerine dönüşmesi sırasında ara geçiş formu özelliği taşıyan canlılara ait milyarlarca fosil bulunmalıdır. Hatta bugün bile, evrildiği iddia edilen canlının özelliklerinin bir kısmını taşıyan, oluşumlarını tamamlamamış çok fazla sayıda ara geçiş canlıları görülmelidir.

Hatırlayalım; gazetelerde zaman zaman aranan kayıp halka fosilinin bulunduğu haberleri çıkar. Haberdeki fosilin evrime kesin delil olduğu … ile … arasındaki ara-geçiş form fosilinin bulunarak evrim tablosundaki yerini aldığı anlatılır. Ardından fosilin ….’ya ait olduğu ortaya çıkar. Konu ya duyurulmaz örtbas edilir ya da sağduyulu bazı Darwinistler “yanılmışız” diyerek özür dilerler. Ancak “ata” arayışlarını hız kesmeden sürdürürler. Bulunan ata ise kimi zaman mikrop, kimi zaman hurma, son dönemde de uzaylıdır; sürekli değişir.

Darwin bile ara fosil bulunmazsa teorisinin yıkılacağını söylemişse, yani ortada bir tane bile somut bulgu yoksa, "atalarımız mikrop", “uzaydan geldik”, “atalarımız tarla faresi”, "atalarımız hurma" öyküleri anlatmak çok anlamsızdır.

Evrimin Sahte Mekanizmaları

Evrimin sahte mekanizmalarından olan doğal seçilim iddiası şudur: Doğada bir yaşam mücadelesi vardır ve bu mücadelede güçlüler ayakta kalır. Ancak evrimin savunduğunun aksine, doğal seçilimin evrimleştirici gücü yoktur. Bir canlı türü bir diğerine dönüşmez. Darwin bunu, “faydalı değişiklikler oluşmadığı sürece doğal seleksiyon hiçbir şey yapamaz" diyerek kabul etse de kraldan çok kralcı olan Darwinistler kabullenmek istemezler.

Bir diğer mekanizma mutasyondur. Canlı hücresinin çekirdeğindeki DNA molekülünde, radyasyon veya kimyasal etkilerle oluşan kopma ve yer değiştirme anlamındaki mutasyon da evrime delil olamaz. Aksine net etkisi zararlı olan mutasyon -evrimciler her ne kadar arkasına sığınsalar da- canlıları geliştirmez, ya öldürür ya da sakat bırakır. Hiroşima ve Nagazaki’deki gibi.

Evrimcilerin içinde bulundukları ruh haline, Scientific American’da birkaç gün önce yayınlanan bir haberi örnek vermek isterim. Bu saygın haber sitesinde çocukların bile inanmayacağı bir haberin yer alması, evrimcilerin nasıl bir hezeyan içinde olduklarının kanıtı olmalı. Haber şöyle: “İnsan beyni doğal seleksiyon tarafından kendi hayatına son verecek şekilde dizayn edilmiştir. Çünkü bu intihar eğilimi atalarımızın genetik menfaatleri için en iyisidir.”

Allah Kesin Var!

Evrim teorisi yıllarca önemli görülmedi, hatta bazı Müslümanlarca bilim öğrenmenin insanı dinden çıkaracağına inanıldı. Oysa evrim, inkârın kaynağıdır; bilim ise evreni ve içindeki varlıkları incelemenin ve Allah’ın sanatındaki kusursuzluğu, yaratışındaki üstünlüğü keşfederek insanlığa açıklamanın yoludur. Evrendeki mucizevi dengeler ve dünyadaki düzen, yoktan var eden Yüce Allah’ın varlığının ve benzersiz yaratmasının kanıtlarıdır. Evrimcilerin ileri sürdükleri iddialara Müslümanlar yıllar boyu "evrim yok, Allah yarattı" diyerek cevap verdiler. Çünkü evrimin iddialarını çökertecek bilgiye sahip değillerdi ve bu nedenle Yaratılışın delillerini gösteremediler.

Bugün ise kurgulanan bir başka oyun var: "Allah canlıları evrim yoluyla yaratmış olabilir." Bu görüş ise büyük aldatmacadır. Darwinizm, canlı türlerinin birbirine nasıl dönüştüğünün açıklaması değildir. Darwinizm, gerçekte, Allah’ı ve yaratmasını inkar edip, canlıların doğanın ve tesadüflerin bir ürünü oldukları iddiasını ’bilim maskesi’ altında insanlara kabul ettirme çabasıdır. Bu nedenle evrim teorisi ile Yaratılış arasında hiçbir ortak nokta yoktur.

Bugün artık insanlar, evrimin nasıl dayanaksız ve bilime "rağmen" savunulan putperest bir din olduğu gerçeğini gördüler. ’Evrimsel yaratılış’ fikri gizlice empoze edilmeye çalışılsa da Allah’ı gereği gibi takdir eden bir insanın bu görüşü savunması mümkün değildir. Dahası, Kuran ayetlerinde ve Peygamberimiz (sav)’in hadislerinde de evrime işaret eden tek bir açıklama yokken...

Allah’a kalpten inanan, O’nun üstün gücünü takdir eden bir insanın inandığı gerçek, tek Yaratıcının Allah olduğu gerçeğidir.

Evrim teorisi yalnızca bilimsel bir yanlıştan ibaret değildir. Bir bilim adamı herhangi bir bilimsel teoriye inanıyor olabilir. Bilim aksini kanıtladığında ise bilimin gösterdiği yolu izler. Bilimsel bir yanlış yapmıştır; o kadar. Ancak evrimci zihniyetin durumu farklıdır. Onlar teorilerini bilime dayanarak değil, bilime “rağmen” savundukları içindir ki çılgınca, asabi ve öfkeli bir yapıları vardır. Örneğin Newton’ın, teorisini bağıra çağıra kabul ettirmeye çalıştığını düşünebiliyor musunuz?..

Bu hezeyanın nedeni daha en başta evrim teorisinin dünya üzerinde nasıl var olduğumuz sorusuna cevap bulmaması ile ilgilidir. Bu soruya evrimin cevabı “tesadüfler”dir. Bu, bir Yaratıcının olmadığına inanıyor olmak sebebiyle verilen ateist bir cevaptır. Ve insanları Allah’ı inkâra sürüklemektedir. Oysa bilim açıkça gösterir ve akıl bilir; Allah vardır, Allah kesin vardır!

Samimiyet Kurtuluştur

21 Eyl 2012 In: İmani Konular, Kur'an Ahlakı

Yapmacıklık, Kur’an ahlakından uzak bir yaşamda ortaya çıkar. Yapmacık kişi, karşısındaki insanı etkilemek ve memnun edebilmek için içinden gelmediği halde, onun istediği şekilde davranmaya ve konuşmaya çalışır. Her insanın yapısı ve beğenileri birbirinden çok farklı olduğundan, her bir insan için ayrı bir görünüm, ayrı bir davranış sergiler. Samimi insan ise kişiye göre davranmaz; onun davranışları doğal ve içtendir.

“Özü doğru olanın, sözü de doğru” olduğu gibi, sözü doğru kişi özü de doğru olandır. Samimiyet, ağzın söylediğini, kalbin ve beynin onaylamasıdır.

Samimiyetin kuşkusuz bir merkezi vardır; Allah aşkından kaynak bulur. Ancak belli bir çapı, bir sınırı yoktur. Samimiyet, insanı, adeta yaşadığı kapalı kutunun içinden çıkarır.

Allah aşkıyla dolu samimi insan, Kur’an’a da samimiyetle yaklaşır. Hükümlerine kesin bilgiyle iman eder; "bir ucundan" değil, Rabb’ine gönülden ibadet ve kulluk eder.

Candan olmayan, kalbi bozuk kişinin ise hastalığı bakışlarına yansır. Gözlerinden yayılan negatif elektrik insanı adeta yakar, çok rahatsız eder. Allah Kur’an’da gözlerin hain bakışlarına dikkat çeker. Peygamberimiz (s.a.v.)’e, “seni neredeyse gözleriyle devireceklerdi" (Kalem Suresi, 51) buyurur. Sevgi dolu, içten bir bakış ise gıdadır, ruhu okşar. Samimi insandan pozitif elektrik akar, sevgi akar; bu, iki tarafı da besler.

Bugün insanların en büyük sorunu samimi imanı yaşamamaktır. Allah’a gerçekten iman etmek, ahirete, Cennete, Cehenneme, meleklere, kitaplara, kadere kesin bilgiyle iman etmek... Çünkü samimi imanla kişinin ibadetleri Allah Katında değer kazanır. (Kuşkusuz doğrusunu Rabb’im bilir.) “Bütün yapıp ettikleri boşa gitmiştir” buyurur Allah ve bizden kesin, samimi ve derin iman ister.

Kur’an’daki, "Ama sizden kim Allah’a ve Resûlüne gönülden -itaat eder ve salih bir amelde bulunursa, ona ecrini iki kat veririz. Ve Biz ona üstün bir rızık da hazırlamışızdır." (Ahzab Suresi, 31) ifadesi, Kur’an’a tam tabi olan, Allah’a aşkla bağlanan, Resulünü aşkla seven insan için en güzel müjdedir. Allah’ın samimi kulu için hazırladığı "üstün bir rızık", hem dünya hem ahiret nimetidir. Allah’ın kurtuluş için gösterdiği en önemli yoldur samimi olmak.

Samimi insan, çıkarlarına ters de olsa her durumda vicdanından yanadır. Bunu yaparken içinde bir baskı hissetmez. Allah, kulunun vicdanına sürekli ilham eder. Vicdanını tam kapasite kullanan samimi insan, davranışlarıyla da konuşurken de karşısındaki kişiyi sıkmamaya çalışır. “Hangi söz onu tedirgin eder, hangi sözden hoşlanır, hangi söz Kur’an’a uygun?” diye düşünür. Kur’an’a ters düşen sözler söylemekten şiddetle kaçınır; her sözünü süzgeçten geçirir.

Samimi insan yalan söylemez, dürüsttür, aşkla doludur, coşkuludur, şefkatli ve merhametlidir. Her şeyin en güzelini, en iyisini yapmaya çalışır. İnce düşüncelidir; karşısındaki insanı üzmekten şiddetle kaçınır. Bir insanı üzmek, tedirgin etmek çok kötü bir şeydir. Rahatlatıcı ve huzur verici konuşmak gerekir. İnsan, söylenen sözün gideceği yeri iyi hesaplamalı, rencide edici sözlerden kaçınmalıdır. Uygun bir üslupla ve uygun sözlerle konuşmak ise vicdana uyarak gerçekleşir. Bu yüzden vicdanı kullanmak önemli bir ibadettir. İnsan, Allah’a teslim olduğunda, "nutku verip konuşturan" Allah, kulunu kalplere hitap edecek tarzda konuşturur.

Kur’an’da, "kalbinde hastalık olanlar" şeklinde tanımlanan kişiler, ağızlarıyla söyledikleri kalplerindekinden farklı olan samimiyetsiz insanlardır. Akıllarını beğenirler; makul, dengeli ve tutarlı değillerdir. Kalplerdeki hastalığın tedavisi ise Kur’an ve samimiyettir. Kişi, gönüllere şifa olan Kur’an’a uyar, samimi olursa -Allah’ın dilemesiyle- hastalıktan kurtulur.

Kuşkusuz, Allah’a çağrı da zorlama ile olmaz. Zorla ne Allah inancı, ne sevgi ne de saygı olur. Bir insan zorlanırsa onuru ve şerefi kırılır. Oysa İslam’da imani onur esastır. İnsan güzel huylu, asil, şefkatli, merhametli, güzel düşünceli ve çok samimi olmalıdır. Zorlama olduğunda ise samimiyet kalkar. Şirkten arınmış gerçek bir tevhid inancı için samimiyet şarttır.

Peygamberimiz (sav), samimiyet konusundaki bir soruya şu cevabı verir: "Rabb’im Ulu Allah’tır dersin. Sonra O nun buyruğuna uygun olarak dosdoğru yoldan gidersin."

Dünya hayatında samimiyetsizlikle sürekli karşılaşırız. Cennet ehli ise samimidir, boş konuşmaz, doğru sözlüdür. Kur’an’da, “Onda boş bir söz işitmezler; sadece selam (ı işitirler)...(Meryem Suresi, 62) buyurur Allah. İnsan samimiyse, ruhu açılır; samimiyet ruhlara şifadır.

Balayı Bitti!

21 Eyl 2012 In: Aile ve Çocuk, Kadın, Yaşam

Evlilik öncesi her buluşmalarına uzun bir bakım sonrası giden erkek ve kadın, nikahın ertesi günü, sabah birbirlerini gördüklerinde ilk şaşkınlıklarını yaşarlar. O güne kadar acizliklerini, kusurlarını bakımla gizlemeye çalışmışlardır. Bunun gibi, çirkin olan kişilik özelliklerini de kamufle etmişlerdir. Ancak saklanan her şeyin ilk günden başlayarak ortaya dökülmesiyle kadın ve erkek ilk pişmanlıklarını tadarlar.

Birbirlerinin daha önce görmedikleri normal olmayan hareketlerine tanık oldukça, karşılıklı olumsuz duygular beslemeye başlarlar. Ulaşılmaz gördükleri özellikleri ise sürekli birarada oldukları için artık olağan gelmeye başlar. Zamanla aralarında bir soğukluk oluşur. Bunun nedeni yaşadıkları sevginin derin değil, yüzeysel bir sevgi olmasıdır.

İlk başlarda ayıp olmaması için gizlenen duygular, yavaş yavaş gün yüzüne çıkar. Birbirine karşı saygılı, ince düşünceli, nezaketli davranan çift şimdi kırıcı, incitici, kaba ve düşüncesiz tavırlar sergilemeye başlar. Birbirlerine tahammül edemeseler de başkalarının yanında belli etmemeye çalışırlar. Gerçekte yakınları durumun farkındadır çünkü evli çiftlerin çoğu aynı süreci yaşamaktadır. Balayının sona ermesi ise kavga ile geçecek yılların başlangıcıdır.

Zamanla eve yeni sorunlar eklenir. Çocuklar, ekonomik durum ve çiftin ailelerinin oluşturduğu sorunlar yumağı çözülemez hale gelir. Evde en önemli konu paradır. Sahiplenmeden doğan kıskançlık yüzünden de şiddetli kavgalar yaşanır.

Evliliğin ilerlemesiyle birlikte ilgisizlik artar. Kadın, kocasının eve gelir gelmez yemeğin hazır olup olmadığını sormasından, yemekten sonra televizyon izlemesi ve izlerken de uyumasından yakınır. Erkek de karısının maddi beklentilerinden, dırdırından ve bakımsızlığından şikayet eder.

Toplum genelinde çocuğa bakış açısında çarpık bir görüş vardır. Çocuk hayatın en önemli amacı olarak görülür. Her şeyi yaratanın Allah olduğu unutulur ve anne baba ona hayat veren adeta kendileriymişcesine çocuğu sahiplenirler. Çocuklarındaki güzel özellikler, onlar için övünme vesilesi olur. Kötü olan özellikleri ise anne tarafından babaya, baba tarafından da anneye çekmiş olmakla açıklanır. Çocuk büyüdükçe övünme sebepleri de farklılaşır. Okulu, okuldaki başarısı ile ve hatta zengin aile çocuğu olan arkadaşlarıyla, eşe dosta "hava atılır".

Hayat, Allah’a kulluk amacıyla yaşanacakken, kimi anne-babalar hayatlarını çocuklarına adar, onlar için yaşadıklarını söylerler. Oysa insan hayatını Allah’a adamalıdır. Annesinin, Hz. Meryem’e hamileyken, ""Rabbim, karnımda olanı, ’her türlü bağımlılıktan özgürlüğe kavuşturulmuş olarak’ Sana adadım, benden kabul et" diyerek ettiği duasındaki gibi, çocuğunu da. Çocuk sahibi olmaktan amaç da yine güzel ahlaklı olarak yetiştirerek Allah’ın hoşnutluğunu kazanmaktır.

Evlilik saf sevgi üzerine kurulmadığından toplumda sıklıkla dile getirildiği gibi "müessese" halini alır. Bu ticari anlaşmanın, ortakları tarafından başarıyla yürütüldüğüne çok nadir rastlanır. Evlilik şirket gibi görülünce, % 51’lik hissenin kime ait olduğu konusunda sık sık tartışma yaşanması oldukça doğaldır. Beklenti, heves ve çıkarlar üzerine kurulan evlilikler, sevgi ve saygı ortadan kalksa da çoğunluk bu şekilde yaşadığı için, yine toplumun kıstas ve kurallarına göre azap içinde sürdürülür.

Toplumun kurallarına göre bir genç kız için hayatın en önemli amacı evlenmek ve anne olmaktır. Henüz çocukluk çağından başlayarak genç kızlar evliliğe hazırlanırlar. Bu telkinlerle yetişen ve evlilik çağına gelen genç kız, "koca bulma" peşine düşer. Kafasındaki koca modeli yakışıklı ve zengindir. Güzel ahlak, Allah sevgisi, Allah korkusu gibi inanan insanda bulunan özellikler ikinci plandadır; hatta kimileri için plan dahilinde bile değildir. İnsanı koruyan gözeten yalnızca Allah iken, genç kız zengin bir kocanın kendisini koruyacağını düşünür. Erkek de "bastırırsın parayı, alırsın” mantığıyla hizmetini yapacak bir kadın arar.

İnsanların hayatını kâbusa çeviren bu durum, din ahlakının yaşanmaması ve toplum kurallarının Kur’an’a tamamen ters olmasından kaynaklanır. Boşanmaların çokluğu, aile içi şiddetin fazlalığı ve geçimsizliklerin temelinde insanları mutsuzluğa, acılara ve kayba sürükleyen toplumdaki çarpık sistem vardır.

Dünya hayatının kilit noktası Allah’ın rızasıdır. İnanan insan ne paranın peşindedir, ne mal-mülkün, ne köşe dönmenin, ne eğlencenin, ne rahatın, ne yeme içmenin, ne de zengin koca bularak anne babasını mutlu etmenin... Güzel ahlak sahibi, samimi inanan genç kız ve erkek, birlikte Allah’ın rızasını kazanabilmek için, sonsuza kadar beraber olmak için evlenirler.

"Keşke"ler

20 Eyl 2012 In: İmani Konular, Kur'an Bilgileri

Bir tehlike anında, ya da zorlu bir durumda Allah’a yönelen kişilerin yaşadıkları pişmanlık, o an içinde bulundukları acizlik ve çaresizlikten kaynaklanır. Ancak o an, ’gönülden katıksız bağlılar’ olarak, Rablerine dua eden kişilere Allah bir rahmet tattırınca bir grup hemen Rabb’ine ortak koşar ve dünya hayatına yönelir.

İnsana yarar sağlayan gerçek pişmanlık bu değildir. Pişmanlık, insanda köklü değişiklikler meydana getiren bir duygudur. Asıl olan pişmanlık duyan kişinin, hayatının geri kalan bölümünün Allah’ın kendisine verdiği bir fırsat olduğunu düşünmesi ve eski hatalarına geri dönmemeye gayret etmesidir.

İnsanın önemli bir zorluk yaşamamış olması, yaşamayacağı anlamına gelmez. Hayatının sonuna kadar yaşamayacak da olsa, Allah’ın sınırlarını koruyarak yaşamadıysa ölümle buluştuğu an pişmanlık hissedeceği şeyler olmaması kaçınılmazdır.

Hayatımızdaki öncelikleri doğru belirlemeli, nelerden vazgeçmemiz gerektiği konusunda kesin karar vermeliyiz. Ahirette "keşke" diyen kişilere dair Kur’an’ın verdiği örneklerden ders çıkarmalı, bizi geçici dünya hayatına bağlayan nefsani tutkulardan kurtulmak için çaba harcamalıyız. Kuran’daki her örnek, bizler için öğüt alabileceğimiz birer ibrettir. Kur’an’daki "keşke"lere, dünyada ve ahiret hayatında pişmanlık yaşayan kişilerin sözlerine kısaca bakalım:

Kimi insanlar, "keşke müminlerle birlikte olsaydım" diye düşünür:

Eğer size Allah’tan bir fazl (zafer) isabet ederse, o zaman da, sanki onunla aranızda hiçbir yakınlık yokmuş gibi kuşkusuz şöyle der; "keşke onlarla birlikte olsaydım, böylece ben de büyük ’kurtuluş ve mutluluğa’ erseydim." (Nisa Suresi, 73)

Kimi, ortak koşmamış olmayı ister:

(Derken) Onun ürünleri (afetlerle) kuşatılıverdi. Artık o, uğrunda harcadıklarına karşı avuçlarını (esefle) oğuşturuyordu. O (bağın) çardakları yıkılmış durumdaydı, kendisi de şöyle diyordu: "keşke Rabbime hiç kimseyi ortak koşmasaydım." (Kehf Suresi, 42)

Kimi resule uymuş olmayı ister:

O gün, zulmeden, ellerini (hınçla) ısırarak (şöyle) der: "Ah keşke, elçiyle birlikte bir yol edinmiş olsaydım," (Furkan Suresi, 27)

Kimi, Allah’a ve Resule itaat etmiş olmayı ister:

…”Eyvahlar bize, keşke Allah’a itaat etseydik ve Resûl?e itaat etseydik." (Ahzab Suresi, 66)

Kimi, dünyada kötü dost edinmemiş olmayı ister:

Sonunda Bize geldiği zaman, der ki: "keşke benimle senin aranda iki doğu (doğu ile batı) uzaklığı olsaydı. Meğer ne kötü yakın-dost(muşsun sen)." (Zuhruf Suresi, 38)

Kimi, kitabının verilmemiş olmasını ister:

Kitabı sol eline verilen ise; o da, der ki: "Bana keşke kitabım verilmeseydi." (Hakka Suresi, 25)

Kimi, ölümle her şeyin bitmiş olmasını ister:

"Keşke o (ölüm herşeyi) kesip bitirseydi. (Hakka Suresi, 27)

Kimi, pişmanlık içinde toprak olmuş olmayı ister:

Gerçekten Biz sizi yakın bir azab ile uyardık. Kişinin kendi ellerinin önceden takdim ettiklerine bakacağı gün, kafir olan da: "Ah, keşke ben bir toprak oluverseydim" diyecek. (Nebe’ Suresi, 40)

Kimi, dünyaya geri döndürülmeyi ister:

Ateşin üstünde durdurulduklarında onları bir görsen; derler ki: "keşke (dünyaya bir daha) geri çevrilseydik de Rabbimiz’in ayetlerini yalanlamasaydık ve mü’minlerden olsaydık." (En’am Suresi, 27)

Kimi, sonsuz hayatı için bir şeyler takdim edebilmiş olmayı ister:

Der ki: "keşke hayatım için, (önceden bir şeyler) takdim edebilseydim." (Fecr Suresi, 24)

İnsan ölümü uzak görür, oysa ölüm herkese aynı uzaklıkta ve çok yakındır. O halde insan sorumluluklarını ertelememeli, duası, yakınlık ve teslimiyeti ise, zorluk anında hissedilen kadar içten olmalı.

Yaratılış amacımız, Rabb’imizin hoşnut olduğu bir kul olmak. Bunun dışında, sahip olduğumuz mallar, ailemiz, çevremiz, kariyerimiz bu amaca ulaşmak ve Allah’a yakın olmak için birer araç. Bu nimetleri nefsimizin tutkularını tatmin için değil, şükretmemiz ve O’na yönelmemiz için verir Allah.

Ölüm meleklerini karşımızda gördüğümüz an artık dönüş olmayacak. Sorumluluklarımızın bilincinde, hayatımızı Allah’a adayarak yaşarsak, ahiretteki "keşke"mizin-Allah’ın dilemesiyle- ayetteki gibi olmasını umut edebiliriz:

Ona: "Cennete gir" denildi. O da: "keşke benim kavmim de bir bilseydi" dedi. (Yasin Suresi, 26)

Kur'an Kâinatı Okuyor

20 Eyl 2012 In: Bediüzzaman, Kur'an Bilgileri

"Kâinat mescid-i kebirinde Kur’ân kâinatı okuyor, onu dinleyelim. O nur ile nurlanalım. Hidayetiyle amel edelim. Ve onu vird-i zeban edelim(sürekli okuyalım). Evet, söz odur ve ona derler..."

Bediüzzaman’ın ifadesiyle Kâinat büyük bir mesciddir. Yedi gök, yer ve bunların içindekiler Allah’ı tesbih eder; O’nu övgü ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur. Bu mescidi anlaşılır kılan ise Kur’an’dır.

Kur’an, Güneşin Dünya’yı aydınlattığı ve ısıttığı gibi kalplerimizi aydınlatır, ısıtır. Şiddetli ışık gözleri kör ederken, Kur’an’ın kıyaslanamayacak güçteki ilahi ışığı göremeyen gözleri açar. İnsanların kalpleri imanla, ruhları da Kur’an ahlakıyla nurlanır… Kur’an, saygıyla içi titreyerek Rabb’inden korkup sakınanların yol göstericisidir. İnsana, hep doğru yönü gösteren bir pusula gibi rehberlik yapar.

Kur’an, insanı ve kainatı anlamayı kolaylaştırır. Her okumada, insana ve Kâinata dair bir önceki okumadan farklı sırlar önümüzde açılır. O’nu okuyan, Allah’ın hikmetle yarattığı sayısız güzelliği, sarıp kuşattığı harikaları fark eder ve şuur kapısından içeriye girer.

Kur’an ayetleri, gözleri Kâinat kitabına yönlendirir. "... İşte gözü(nü) çevirip-gezdir; herhangi bir çatlaklık (bozukluk ve çarpıklık) görüyor musun? Sonra gözünü iki kere daha çevirip-gezdir; o göz umudunu kesmiş bir halde bitkin olarak sana dönecektir. (Mülk Suresi, 3-4) buyrulur ayette ve Allah’ın Sani sıfatına dikkat çekilir. Kur’an, büyük Sanatçının eserlerini kare kare bize izletir. Her kare O’nun bir tablosudur. Eşsiz benzersiz bir tablosu...

İlâhi İradeden Gelen Şeriat-ı Fıtriyye

Allah, Kâinatın işleyişini düzenleyen kanunlar koymuştur. Kâinattaki sayısız varlığın birbirleriyle olan uyumu ile oluşmuş muhteşem bir düzen vardır. Bu düzen, akılları hayrete düşüren detaylarla kusursuzca yaratılmış ve ince ayarlarla dengelenmiştir. Bu, "Şeriat-ı fıtriye"dir. Rabb’imiz, yarattığı sistemleri ve düzeni kontrolünde tutar, tüm Kâinattaki uyumu korur. Kâinat bütünüyle Allah’ın kusursuz yaratmasını, olağanüstü düzeni ve ölçüyü işaret eder.

Bediüzzaman, her şeyin ölçü ile bağlandığını, kaderin her şeye bir miktar verdiğini şöyle ifade eder:

"Nakkaş-ı Ezeli gözümüzün önünde kışın beyaz sayfasını çevirip, bahar ve yaz yeşil yaprağını açıp, yeryüzü sayfasında üçyüzbinden fazla çeşit mahlukatı kudret ve kader kalemiyle en güzel şekilde yazar. Birbiri içinde birbirine karışmaz; beraber yazar birbirine mani olmaz. Teşkilce, suretçe birbirinden ayrı, hiç şaşırtmaz, yanlış yazmaz."

Nakkaş-ı Ezeli kudret ve kader kalemini eksiksiz ve kusursuz kullanır. Kâinattaki bütün olaylar, Rabb’imizin iradesinden gelen şeriat- ı fıtriye ile düzenlenir.

Kainattaki mucizevi uyum Yüce Allah’ın ayetidir. Samimiyetle bakabilen bir göz, tüm varlık aleminin yalnızca Allah’ın ayetlerinden oluştuğunu kavrayabilir. Evrendeki her milimetrekaredeki ayetler, sonsuz güzellikleri sanatının içinde yaratan Rabb’imizin varlığını ve sıfatlarını bize gösterir, bildirir.

İnsan yalnızca kendi yaratılışını, ya da doğadaki bir varlığı incelediğinde, sistemlerdeki müthiş uyumu ve planlayan büyük ve eşsiz gücü görebilir. Kainattaki düzen, tesadüfe kesinlikle yer olmadığının ve Allah’ın varlığının açık delillerinden biridir.

Mesela Dünya, Güneş çevresinde dönerken öyle bir yörünge çizer ki, her 29 km. de bir doğru çizgiden yalnızca 2.8 milimetrelik bir sapma gösterir. (Bilim ve Teknik Dergisi, Temmuz 1993) Eğer bu sapma 0.3 milimetre az veya 0.3 milimetre daha fazla olsa, yeryüzündeki canlılar donarak veya kavrularak ölürlerdi. Küçük bir bilye değil söz edilen, dev kütlesiyle Dünya’nın bu hareketi, milyarlarla ifade edilen büyüklükteki sistemlerin milimetrik dengelerle korunması mucizesidir.

Yalnızca Dünya ve Güneş mi? Milyarlarca yıldız ve galaksi kusursuz bir uyumla, tespit edilmiş yörüngelerinde sürekli hareket ederler. Yıldızlar, gezegenler ve uydular hem kendi etraflarında, hem de bağlı bulundukları sistemlerle birlikte dönerler. Hatta bazen içinde yaklaşık 300 milyar yıldız bulunan galaksiler birbirlerinin içinden geçerler; ancak evrendeki düzen ve uyum asla bozulmaz.

Ve gökten belli bir ölçü ile inen yağmur. Yağmurun sahip olduğu ölçülerden biri, her yıl dünyaya yağan yağmurun ve buharlaşan suyun ölçüsünün aynı olmasıdır. Bir diğeri ise yağmurun düşüş hızıdır. Eğer yağmur damlası kendisiyle aynı ağırlık ve büyüklükteki bir cisimle aynı yükseklikten aynı şekilde düşecek olsaydı, bu durumda tarlalar, evler ve arabalar hasar görürdü.

Hayat kaynağımız suyun ise özellikleri ve önemi kadar oluşumu da oldukça düşündürücüdür. İki hidrojen atomu ve bir oksijen atomunu su molekülü oluşturacak şekilde birleştirmek, yüzlerce yıl da bekleseniz oldukça zordur. Ancak dünyanın her yerindeki denizler, nehirler ve göller; tümü Allah’ın üstün yaratmasına örnektir.

Kur’an kainat kitabını okuyor, okutuyor, şifrelerini çözüp, sırlarını açığa çıkarıyor. Kur’an, kainatın yanı sıra dünya hayatının ve amacının, ölümün ve sonsuz ahiretin gerçeğini bize öğretiyor.

Mesela dünya hayatındaki imtihanı kavrayamayan insanların zorluk zamanlarında ya da bir felaketle karşı karşıya kaldıklarında isyana varan sözlerine tanık oluruz. "Madem Allah kullarına karşı çok merhametli, neden böyle zorlu olayları yaratıyor?” diye düşünürler.

Ancak insan, iman ve Kur’an penceresinden baktığında bunun en önemli sebebinin, insanın dünya hayatında zorluk ve sıkıntıyla eğitilmesi olduğunu görebilir. Zorluklar olmalı ki insan Allah’a olan bağlılığını, aşkını ve sadakatini kanıtlayabilsin. Yaşadığı her zorluk insana, Rabb’inin üstün gücü karşısındaki aczini hatırlatır. İnsan, yaşanan felakete engel olamadığında, aczinin ve Allah’ın yardımına ne denli muhtaç olduğunun farkına varır; verilen nimetlerin önemini daha iyi takdir eder.

Bediüzzaman Kur’an’ın, Kâinatın en büyük yorumcusu ve tercümanı olduğunu şöyle ifade ediyor:

"Evet, Kur’ân-ı Hakîm, şu Kur’ân-ı Azîm-i Kâinatın en âli bir müfessiridir(yorumcusudur) ve en beliğ(en uygun ve güzel söz söyleyen) bir tercümanıdır. Evet, o Furkandır ki, şu kâinatın sayfalarında ve zamanların yapraklarında kalem-i kudretle yazılan âyât-ı tekviniyeyi (görünen ayetleri) cin ve inse ders verir..."



Yüce Allah’ın ‘Müminler ancak kardeştirler…’ (Hucurat Suresi, 10) ayetiyle haber verdiği kardeşliği biz Müslümanlar ne kadar yaşıyoruz?

“Kalbim Allah aşkı ile dolu” diyoruz da birbirimize karşı o aşktan kaynaklanan sevgiyi ne kadar hissediyoruz?

Allah saf bağlayarak mücadele etmemizi, haksızlıklar karşısında birlik olup karşı durmamızı isterken biz gücümüzü birbirimiz için kullanıyor, farklı mezhepten, farklı cemaatten olan Müslüman kardeşlerimize karşı saf bağlıyoruz.

Birbirimizin kitaplarını okumuyor, satmıyor, birbirimizin camiinde namaz kılmıyor, “bizden” olmayanı düşman görüyoruz. Ortak değerler üzerinde ittifak etmeyi değil, ihtilafı seçiyoruz.

Allah’ın buyruğu olan ’hayırlarda yarış’ı benimsemek ve bu Rahmanî yarışta gücümüz yettiğince çaba harcamamız gerekirken, biz birbirimizi rakip görüyor, dünyevi işlerde birbirimizle yarışıyoruz.

Allah, Kur’an ahlakının yeryüzü hakimiyetini vaad eder, Peygamberimiz (sav) de müjdelerken, bizler sıcak evlerimizde oturuyor, bunun için hiçbir çaba göstermiyor, riske girmekten kaçınıyoruz. Riskten kaçındığımız gibi, Allah yolunda mücadele içinde olan, yalnızca Allah için yaşayan Müslümanları saflıkla nitelendiriyor, eleştiriyor, yaptıklarını küçümsüyoruz.

Birbirimize hüsn-ü zan etmemiz Kur’an’da çok açık emredildiği halde, Müslüman kardeşlerimize atılan iftiralar konusunda araştırma dahi yapmadan hemen inanıyor, dahası yaygınlaştırıyoruz.

Allah cennet ehlini, "Onların göğüslerinde kinden (ne varsa tümünü) sıyırıp-çektik, kardeşler olarak tahtlar üzerinde karşı karşıyadırlar." (Hicr Suresi, 47) ayetiyle tarif ederken, biz birbirimize kin ve düşmanlık güdüyor, buğz ediyoruz.

Müslümanlar arasındaki tesanüt ve dayanışmayı engellemeye çalışan şeytana fırsat veriyor, birbirimize karşı kuruntulara düşüyoruz.

Rabb’imiz, "Kullarıma, sözün en güzel olanını söylemelerini söyle. Çünkü şeytan aralarını açıp bozmaktadır. Şüphesiz şeytan insanın açıkça bir düşmanıdır." (İsra Suresi, 53) buyururken güzel söz söylemek bir yana, birbirimize hatırlatma ve uyarıda bulunmuyor, şeytanın planlayıp uygulamaya koyduğu sinsi tuzaklarına kolaylıkla düşüyoruz.

Peygamberimiz(sav) bizim için en güzel örnek olduğu halde, O’nun, ‘Sözümü iyi dinleyiniz ve iyi belleyiniz! Müslüman Müslümanın kardeşidir ve böylece bütün Müslümanlar kardeştirler” hadis-i şerifini göz ardı ediyor, yalnızca sevdiği yemekleri yiyerek sünnetini ihya ettiğimizi zannediyoruz.

Bu arada bazı din adamlarının durumunu da unutmayalım. Kimi, Allah’ı ve delillerini hatırlatmak, insanların imanını güçlendirecek konular anlatmak yerine, misvakın nasıl kullanılacağını anlatıyor, kimi de ya inkârın kaynağı olan evrime ya da reenkarnasyona Kur’an’dan zorlama delil getirmeye çalışıyor. Müslümanların birlik olmasının zamanın en büyük farzı olduğunu yalnızca bir ya da birkaç din âliminden işitebiliyoruz.

Necip Fazıl şöyle söylüyor; “Doğruyu mu arıyorsun? Allah ile Resulü’nün bildirdiği. İyiyi mi arıyorsun? Allah ile Resulü’nün öğrettiği. Güzeli mi arıyorsun? Allah ile Resulü’nün gösterdiği”… Ancak bizler doğru, iyi ve güzeli hep yanlış yerlerde arıyoruz.
Hicret sırasındaki Ensar ve Muhacir gibi dostça yaşamak varken, düşmanlıkla hem güçten düşüyor hem hayatı azap içinde yaşıyoruz.

Ve en önemlisi Deccal tüm dünyada faaliyette iken, biz oturuyor, ezilenler, yurdundan sürülenler, zulme uğrayanlar için bir şey yapmıyor, sadece izliyoruz. Zulme seyirci kalmanın, zulme ortak olmak anlamına geldiğini düşünmüyoruz.

Allah, bütün bu göz ardı ettiğimiz her şey sebebiyle sürekli uyarıyor, sürekli hatırlatmalarda bulunuyor. Ama biz musibet geldiğinde sebebini düşünmüyor, kendimizi gözden geçirip hatalarımızı düzeltmeye çalışmıyoruz.

Derin uykumuzdan uyanmak ve Bediüzzaman’ın ifadesiyle “tembellik döşeği”nden kalkmak için kaç musibet daha isabet etmesini bekliyoruz? Birlik olma zamanı gelmiştir. Tüm İslam Alemi kardeşliği sözde değil, özde yaşamalı ve kardeşlik bağlarımızın güçlendirilmesine çaba harcamalıyız. Allah vaadini zaten tamamlayacak, İslam ahlakını hâkim kılacak. Bu süreçte bizim ne yaptığımız önemli. Özür olmaksızın oturmak yerine, buna vesile olup Allah Katındaki derecelerimizi artırmak istemez miyiz?

Bugün, dünya üzerindeki büyük fikri mücadele iman ve inkâr arasındadır. Bir tarafta iman sahipleri, diğer tarafta din dışı felsefe ve görüşleri savunanlar vardır. Vicdanımızı diri tutarak, Deccalî fitneye ve tüm dünyada yaşanan zulme karşı birlikte saf bağlayarak mücadele etmeliyiz.

Zorluk ve sıkıntılar hep birlikte aşılır. Kur’an’ın ruhu içerisinde birleşmeli, hangi ırktan, hangi düşünceden olursa olsun, samimi iman sahipleri ortak amaç için bir araya gelmelidir. Birlikte atılacak kardeşlik temeli üzerinde- Allah’ın dilemesiyle- barış ve huzur dolu güzel bir hayat yükselecektir.

O: "Dini dosdoğru ayakta tutun ve onda ayrılığa düşmeyin" diye dinden Nuh’a vasiyet ettiğini ve sana vahyettiğimizi, İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya vasiyet ettiğimizi sizin için de teşri’ etti (bir şeriat kıldı). Senin kendilerini çağırdığın şey, müşriklere ağır geldi. Allah, dilediğini buna seçer ve içten kendisine yöneleni hidayete erdirir. (Şura Suresi, 13)

İmtihan Hayatın Son Gününe Kadar Sürer

16 Eyl 2012 In: Yaşam

Bugüne kadar bir şeyleri elde etmek için ne çok çaba harcamışsınızdır. Örneğin gençlik dönemindeki en büyük hedef hiç kuşkusuz, bir üniversiteye girebilmektir. Her genç insan için üniversite sınavı bir dönüm noktasıdır. Geleceklerine yön verecek olan bu üç dört saatlik imtihan onlar için ne büyük önem taşır. Yıllarca ders çalışır, okul dışındaki saatlerde dersaneye gider, uykusuz kalır, sosyal etkinliklerden, tatil ve eğlenceden uzak dururlar. İstedikleri üniversiteye girebilmek için sabır ve kararlılıkla gayret gösterirler.
Kiminin en büyük amacı da güzel bir otomobile sahip olmaktır. Bunun için önce iyi bir iş sahibi olmak, para kazanmak gereklidir. Ancak istediği otomobile kavuşsa da istekleri bununla sınırlı kalmaz. Ardından daha fazla çalışır, özveride bulunur bir ev sahibi olabilmek için çaba gösterir.

Tüm bu örnekler, insanın “kuşluk vakti kadar kısa olan” dünyadaki hayatı süresince sahip olabileceği geçici yararlardır. Hepsi de ölümle birlikte ya da henüz yaşıyorken, herhangi bir nedenle yitirilebilecek şeylerdir. Örneğin yıllarca çalışıp biriktirdiği parasını çekmek için gittiği bankanın önünde kişi aniden kalp krizi geçirerek yaşamını yitirebilir. Ya da sahip olabilmek için uğraşıp didindiği evi bir anda ani bir depremle yerle bir olabilir.

O halde dünya hayatında elde edilmek istenen tüm yararlar geçicidir, yok olucudur. Diğer yanda ise asla yok olmayacak/tükenmeyecek güzelliklerin bulunduğu ve insanın sonsuza dek yaşayacağı gerçek bir hayat vardır. İşte inanan insanlar dünya hayatı boyunca bu sonsuz ahiret yaşamı için ciddi bir çaba sarf eder, tüm önceliklerini buna göre belirler ve asla ölümü, cennet ve cehennemi akıllarından çıkarmazlar. Onlar bunun için çalışırlar.

Dünya hayatı insanın sonsuz ahiret yurduna ulaşmak için sınandığı yerdir. Yaşam aslında Allah’ın bizleri denemek ve eğitmek için yarattığı bir süre, dünya da bu amaçla hazırlanmış geçici bir mekândır. Bir açıdan dünya hayatı bizim için ecir fırsatıdır; tek yararı da budur. İnsan, hayatı boyunca ahirete yönelik bir sınav yaşar ve bu konudaki çabasıyla imtihan olur. İnsana yüklenen sorumluluk, tüm bu gerçekleri düşünmek, Allah’ı tanımak, sonsuz gücünü kavramak, O’nun buyruklarına uymak ve yalnızca O’nun hoşnutluğunu amaçlamaktır. Bu imtihan hayatı süresince insan, karşılaştığı her şeye sabır göstermek, Rabb’ine tevekkül etmek ve güzel ahlak sergilemekle sorumludur. Her imtihanda Allah’ı görmek, tümünden zevk almaya, yaşanan her olayı şevkle karşılamaya yol açar. İşte bu, dünya hayatındaki imtihanın samimi inananlara özel sırrıdır. Kuşkusuz bu sırrın bilincinde olmak, hem dünyada hem de ahirette asla son bulmayacak bir kazanç getirecektir.

Dünya hayatındaki imtihan, yaşamın son anına kadar devam eder. Seksen yıl yaşayan insanın, sekseninci yılın son günlerinde dahi imtihanı ve yükümlülükleri sürmektedir. Bu nedenle insan yaşamının her anında Allah’ın buyruklarını gözetmeli, ibadetlerini yerine getirmeli, O’nu hoşnut edecek davranışlarda bulunmalıdır. İnsanın hayatı, ölümü, ibadetleri, her şeyi Allah içindir çünkü.

Koşullar her ne olursa olsun Allah’a sadakatten ödün vermeyen, teslimiyetle gönülden Rabb’ine yönelen, sabır ve kararlılıkla ahirete yönelik yaşayan kişileri bekleyen karşılık, ödüllerin en güzeli olacaktır.

Gerçek "Dindarlık"

13 Eyl 2012 In: Aile ve Çocuk, İmani Konular

 

Son günlerde "dindarlık" kavramı üzerinden yapılan tartışmalarda dindarlık ve muhafazakârlık kavramlarının aynı anlamda kullanıldığını görüyoruz. Oysa gerçekte bu iki kavram birbirinden farklıdır. İnsanlık tarihi boyunca Allah’ın peygamber ve resullerinin, yaşadıkları toplumdaki din dışı gelenekleri, yanlış olan inançları, yanlış düşünceleri yıkmaya geldiklerini görürüz. Allah’ın seçtiği kutlu insanlar bu yüzden batıl gelenek ve göreneklerine bağlı kalmakta ısrar eden toplum tarafından, "Siz ancak muptil(gelenekleri iptal eden) olanlardan başkası değilsiniz", "biz atalarımızı üzerinde bulduğumuz şeye (geleneğe) uyarız", "Atalarımızı üzerinde bulduğumuz şey bize yeter" gibi sözlerle suçlanırlar. "Sen bize yalnızca Allah’a kulluk etmemiz ve atalarımızın tapmakta olduklarınızı bırakmamız için mi geldin?", “Hem biz geçmiş atalarımızdan bunu işitmiş değiliz” diyen cahiliye halkı hakkında Kur’an şöyle buyurur:

"Ya ataları bir şey bilmiyor ve hidayete ermiyor idilerse?.."

İslâm için en büyük tehlikelerden biri işte budur; Kur’an dışı gelenek. Din, gerçek kaynağı olan Kur’an’dan öğrenilir. Allah, insana Kur’an’ı okumasını, anlamasını, Kur’an ayetleri, evren ve kendisi üzerinde düşünmesini, inancını ve hayatını Kendi rızası üzerine kurmasını buyurur. Kur’an, cahiliye alışkanlıklarından vazgeçmesini isterken, birçok insan atasından dedesinden öğrendiği Kur’an dışı dini yaşamakta ısrarcıdır.

"Dindarlık" kavramına yapılan itirazlar, en fazla da miras alınan bu dinin İslam olduğunun zannedilmesi nedeniyledir. Gerçek anlamda dindarlık, geleneklerle yaşanan tutuculuk ya da muhafazakârlık değil, Kur’an’daki gerçek dini yaşamaktır. İslam’ın özünü yaşamak, onu hayata geçirmektir.

Kur’an ahlakını gereğince yaşamaya çalışan insan, Allah’ın namaz kılmak, oruç tutmak gibi emirleri kadar diğer bütün ayetlerine uymaya gayret eder. Kur’an’ın her emri farzdır, haktır.

Kur’an ahlakı, insanı bozgunculuk çıkarmaktan engeller. Kur’an’da, "…Allah’ın verdiği rızıktan yiyin, için ve yeryüzünde bozgunculuk yaparak karışıklık çıkarmayın. " (Bakara Suresi, 60) buyrulurken, samimi bir mümin, yaşadığı toplumda fitne ve fesat çıkarmak bir yana, bunu aklından bile geçirmez.

Kur’an ahlakını yaşayan insan için itaat önemli bir ahlak özelliğidir. Allah’ın emri gereği itaat eden kişilerden oluşan bir toplum, devlete itaati de en yüksek düzeyde yaşar.

Yakınları, anne babası hatta kendisi aleyhine bile olsa Allah’ın emrettiği gibi adaletle davranan, çevresindeki insanlara merhamet eden, yoksullara ihtiyacından artakalanı veren insan gerçek anlamda dindardır. Ve bu kişiden insanlığa zarar değil, yarar gelir. Karışıklık çıkarmaktan şiddetle kaçınan, Kur’an ahlakına uygun olarak hoşgörülü ve uzlaştırıcı davranışlar sergileyen insandan korkan kişinin kendisini gözden geçirmesi gerekir. İnsanların, Kur’an’ın tarif ettiği gerçek dindar modelini örnek alması, yaşaması ve Kur’an ahlakının yaygınlaşması hem toplumda hem dünyada huzur ve barış demektir. Kur’an ahlakının yeryüzü hakimiyeti, barış ve huzurun hakimiyeti demektir.

Neden Allah'a Yöneliş?

Yaşamın amacı, nefsimizin bitmek tükenmek bilmeyen bencil tutkularını tatmin etmek değil, Rabb'imizin hoşnutluğunu kazanmaktır.

Allah'a yönelmek; yalnızca Allah'a kulluk etmek, O'na tam bir teslimiyetle teslim olmak, dünyevi bağımlılıklardan kurtulmaktır. İşte bu gerçek özgürlüktür.

Blogum, yanlış telkinler ve batıl inanışlardan kaynak bulan din dışı uygulamalardan oluşan, insanı onlarca sayısız ilaha kulluğa sürükleyen sistemi reddederek, Allah’ın sistemine yapılan bir davettir.

"Rabbinin ismini zikret ve herşeyden kendini çekerek yalnızca O'na yönel." (Müzzemmil Suresi, 8)

Yazılar hepimizin. Blogumdaki yazıları kaynak göstermek kaydıyla dilediğiniz yerde paylaşabilirsiniz.

Flickr PhotoStream


Sponsors